Μετά την κολεκτιβοποίηση της γης, ο Μάο αποφάσισε να προχωρήσει περαιτέρω και υπαγόρευσε στους αγρότες τι θα καλλιεργούσαν, πώς θα το καλλιεργούσαν, πού θα το διένειμαν ή αν θα καλλιεργούσαν καν οτιδήποτε. Αυτό θα αποτελέσει την έναρξη αυτού που θα προκαλέσει τελικά τον πιο θανατηφόρο λιμό της ανθρώπινης ιστορίας. Οι χωρικοί κολεκτιβοποιήθηκαν σε γκρουπ χιλιάδων ανθρώπων και αναγκάστηκαν να μοιραστούν τα πάντα. Όλες οι κολεκτίβες έπρεπε να είναι οικονομικά αυτάρκεις. Οι στόχοι παραγωγής αυξήθηκαν στα ανώτερα επίπεδα.

Άνθρωποι μετακινήθηκαν κατά εκατοντάδες χιλιάδες από μέρη όπου η παραγωγή ήταν υψηλή σε μέρη όπου ήταν χαμηλή, με στόχο την ενίσχυση της παραγωγής. Μετακινήθηκαν επίσης από τη γεωργία στη βιομηχανία. Για να αναδείξουν την ελπίδα και την πίστη τους για το μέλλον, οι κολεκτίβες ενθαρρύνθηκαν να καταναλώνουν τεράστια γεύματα και να τρώνε τα πάντα, ειδικά κρέας. Αυτός ήταν ένας τρόπος να δείξουν την πεποίθησή ότι η συγκομιδή του επόμενου έτους θα ήταν ακόμα πιο πλούσια.

Ο Μάο είχε την ιδέα ότι ήξερε πώς να καλλιεργήσει σιτηρά. Διακήρυξε ότι «οι σπόροι είναι πιο ευτυχισμένοι όταν αναπτύσσονται μαζί» κι έτσι οι σπόροι σπάρθηκαν από πέντε έως δέκα φορές πάνω απ τη συνήθη πυκνότητά τους. Τα φυτά πέθαναν, το έδαφος στέγνωσε και άλας αναδύθηκε στην επιφάνεια. Για να αποτρέψουν τα πουλιά από το να τρώνε τα δημητριακά, τα σπουργίτια εξολοθρεύτηκαν, γεγονός που αύξησε σημαντικά τον αριθμό των παρασίτων. Η σήψη και οι πλημμύρες έγιναν ενδημικές. Οι καλλιέργειες τσαγιού μετατράπηκαν σε ορυζώνες, με τη δικαιολογία ότι το τσάι ήταν παρακμιακό και καπιταλιστικό. Ο υδραυλικός εξοπλισμός που κατασκευάστηκε για την εξυπηρέτηση των νέων κολεκτιβιστικών αγροκτημάτων δεν λειτουργούσε και δεν υπήρχαν ανταλλακτικά. Αυτό οδήγησε τον Μάο να δώσει νέα έμφαση στη βιομηχανία οδηγώντας σε όλο και περισσότερο χάος. Οι εργαζόμενοι αποσπώνταν από έναν τομέα και μεταφέρονταν στον άλλο, ενώ αυθαίρετες περικοπές σε κάποιους τομείς αντισταθμίζονταν από αυθαίρετες υψηλές ποσοστώσεις σε άλλους.

Το 1957, η καταστροφή ήταν διάχυτη παντού. Οι εργαζόμενοι ήταν σωματικά αδύναμοι ακόμη και για να συγκομίσουν τις πενιχρές καλλιέργειες τους και πέθαιναν βλέποντας τους ορυζώνες να σαπίζουν. Η βιομηχανία ενισχυόταν όλο και περισσότερο, αλλά δεν παρήγαγε τίποτα ωφέλιμο για καμιά χρήση. Η κυβέρνηση «ανταποκρίθηκε» λέγοντας στο λαό ότι το λίπος και οι πρωτεΐνες ήταν περιττές. Αλλά η πείνα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Η τιμή του ρυζιού στη μαύρη αγορά αυξήθηκε 20 με 30 φορές. Επειδή το εμπόριο είχε απαγορευτεί μεταξύ των κολεκτίβων (αυτάρκεια βλέπετε), εκατομμύρια άνθρωποι αφέθηκαν να λιμοκτονήσουν. Μέχρι το 1960, το ποσοστό θνησιμότητας αυξήθηκε από 15% σε 68%, και το ποσοστό γεννήσεων έπεσε κατακόρυφα. Οποιοσδήποτε εντοπιζόταν να συσσωρεύει σιτηρά εκτελούταν. Οι αγρότες που βρέθηκαν με μικρότερες ποσότητες «απλά» φυλακίστηκαν. Οι φωτιές απαγορεύτηκαν. Οι κηδείες απαγορεύτηκαν ως σπατάλη.

Χωρικοί που προσπάθησαν να διαφύγουν από την ύπαιθρο στις πόλεις πυροβολήθηκαν στις εισόδους των πόλεων. Οι θάνατοι από την πείνα ανήλθαν στο 50% σε ορισμένα χωριά. Επιζώντες έβραζαν αγριόχορτα και φλοιούς δέντρων για να κάνουν σούπα και περιπλανιόνταν στους δρόμους ψάχνοντας φαγητό. Μερικές φορές συνασπίστηκαν σε συμμορίες κι έκαναν επιδρομές σε σπίτια αναζητώντας αραβόσιτο. Οι γυναίκες δεν κατάφερναν να συλλάβουν βρέφη λόγω υποσιτισμού. Άνθρωποι στα στρατόπεδα εργασίας χρησιμοποιήθηκαν σε διατροφικά πειράματα που οδήγησαν σε ασθένειες και θανάτους.

Πόσοι άνθρωποι πέθαναν στον λιμό του 1957-61; Η επιεικής εκτίμηση λέει 20 εκατομμύρια. Η υψηλότερη λέει 43 εκατομμύρια. Τέλος, το 1961, η κυβέρνηση ενέδωσε και επέτρεψε εισαγωγές τροφίμων, αλλά ήταν πολύ ασθενής αντίδραση και πολύ αργά. Σε κάποιους χωρικούς επετράπη και πάλι να καλλιεργούν τρόφιμα στη δική τους γη. Ξεκίνησαν να λειτουργούν μερικά ιδιωτικά εργαστήρια. Ορισμένες αγορές επιτράπηκαν. Επιτέλους, η παραγωγή αυξήθηκε  και η πείνα άρχισε να μειώνεται .

0