Φανταστείτε ένα σύστημα στο οποίο μια ιδιωτική εταιρεία ως «κυβερνητικός φορέας παροχής υπηρεσιών» σας προσφέρει προστασία ζωής, ελευθερίας και ιδιοκτησίας. Η υπηρεσία αυτή περιλαμβάνει εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια, νομικό και κανονιστικό πλαίσιο και ανεξάρτητη επίλυση διαφορών. Πληρώνετε ένα συμβατικά καθορισμένο τέλος για αυτές τις υπηρεσίες ανά έτος. Ο «κυβερνητικός» πάροχος υπηρεσιών, ως διαχειριστής της κοινότητας, δεν μπορεί να αλλάξει μονομερώς αυτή τη «σύμβαση πολιτών» μαζί σας αργότερα. Ως “πολίτης της σύμβασης”, έχετε νόμιμη αξίωση συμμόρφωσης και αξίωση αποζημίωσης σε περίπτωση κακής εκτέλεσης του συμβολαίου.
Εσείς φροντίζετε οτιδήποτε άλλο από τον εαυτό σας, αλλά μπορείτε επίσης να κάνετε ό, τι θέλετε, περιορίζεστε μόνο από τα δικαιώματα των άλλων και από τους μέτριους κανόνες συνύπαρξης. Αυτό περιλαμβάνει την ομαδοποίηση με άλλους για κάθε είδους σκοπούς. Οι διαφορές μεταξύ εσάς και του παρόχου κρατικών υπηρεσιών εκδικάζονται σε ανεξάρτητα διαιτητικά δικαστήρια, όπως συνηθίζεται στο διεθνές εμπορικό δίκαιο. Εάν ο διαχειριστής αγνοήσει την απονομή της δικαστικής διαιτησίας ή παραβιάσει την εξουσία του με άλλο τρόπο, οι πελάτες του εγκαταλείπουν και αυτός χρεοκοπεί. Επομένως, έχει οικονομικό ρίσκο και ως εκ τούτου αποτελεί κίνητρο για την καλή μεταχείριση των πελατών του και σύμφωνα με τη σύμβαση.
Αυτό το σύστημα ονομάζεται Free Private City. Με την πρώτη ματιά, μπορεί να φαίνεται εξωφρενικά ριζοσπαστικό ή ουτοπικό. Ωστόσο, χρησιμοποιούμε ήδη την προσέγγιση των υπηρεσιών με επιτυχία σε άλλους τομείς της ζωής μας. Η μετάβαση στην κοινωνική μας ευταξία είναι μόνο το τελευταίο βήμα μιας εξέλιξης που έχει ήδη ξεκινήσει. Το νέο είναι ότι η συνύπαρξη σε αυτό το σύστημα πραγματοποιείται σε καθαρά ιδιωτική βάση, αλλά το σύστημα είναι σε θέση να παράσχει όλες αυτές τις υπηρεσίες (ειδικά την ασφάλεια) που ζητούν οι κάτοικοι προηγούμενων κρατών, και μάλιστα καλύτερα, φθηνότερα και με πολύ μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας για τους πελάτες, τους πολίτες της σύμβασης.
Τα βασικά στοιχεία της ελεύθερης αγοράς απλώς εφαρμόζονται στη συνύπαρξή μας, δηλαδή στην εθελοντική ανταλλαγή υπηρεσιών, το δικαίωμα απόρριψης προσφορών και τέλος τον ανταγωνισμό ως μέθοδο ανακάλυψης, ως μέσα περιορισμού της εξουσίας και ενός φίλτρου ποιότητας. Δεδομένου ότι η συμμετοχή στην ελεύθερη ιδιωτική πόλη είναι εθελοντική, το κόνσεπτ πρέπει να είναι μόνιμα ελκυστικό, διαφορετικά κανείς δεν θα έρθει ή οι όσοι κάτοικοι έρθουν θα φύγουν.
Ειδικά ο σχεδιασμός, ως σύμβαση παροχής υπηρεσιών, έχει το πλεονέκτημα ότι έχει ήδη δοκιμαστεί και αποδειχθεί. Αντιστοιχεί σε αυτά που γνωρίζουμε από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις της καθημερινής ζωής, είτε πρόκειται για την αγορά ψωμιού από τον αρτοποιό, για τη σύναψη ασφαλιστηρίου συμβολαίου ή το ραντεβού με έναν φορολογικό σύμβουλο.
Η αμοιβαία συμφωνηθείσα σύμβαση είναι πάντα η βάση.
Ρυθμίζει ποιο προϊόν ή υπηρεσία πρέπει να παρέχεται υπό ποιες συνθήκες και σε ποια τιμή. Αυτό ισχύει ακόμη και αν η σύμβαση -όπως με τον αρτοποιό- προήλθε μόνο από σιωπηρή ενέργεια. Ο αγοραστής γνωρίζει ότι ο αντισυμβαλλόμενος του έχει οικονομικό συμφέρον. δεν χρειάζεται να προσποιείται ότι έχει κίνητρο είτε από το κοινό καλό είτε από τη διάσωση της ανθρωπότητας. Οι διαφορές μπορούν να παραπέμπονται σε ανεξάρτητα δικαστήρια ή όργανα διαιτησίας. Κανένας πωλητής δεν θα μπορεί να ξεφύγει αλλάζοντας αργότερα μονομερώς το περιεχόμενο της σύμβασης (“Από εδώ και πέρα θα πληρώνετε δύο φορές περισσότερο, αλλά θα πάρετε μια πρόσθετη υπηρεσία γι ‘αυτό, την οποία δεν παραγγείλατε”) ή η όποια διαφορά να διευθετηθεί αποκλειστικά από τα δικά του θεσμικά όργανα.
Σε μια ελεύθερη ιδιωτική πόλη, ο καθένας είναι ο Κυρίαρχος του Εαυτού, ο οποίος, με εθελοντική συμφωνία έχει συνάψει μια γνήσια σύμβαση με έναν λίγο πολύ συνηθισμένο πάροχο υπηρεσιών, τη Σύμβαση των Πολιτών.
Και τα δύο μέρη έχουν τα ίδια επίσημα δικαιώματα και, ως εκ τούτου, είναι νομίμως ισότιμα. Η σχέση μεταξύ αρχής και υποκειμένου αντικαθίσταται από τη σχέση μεταξύ του πελάτη και του παρόχου υπηρεσιών. Σε αντίθεση με τα συμβατικά συστήματα, όπου ο πολίτης είναι υποχρεωμένος να πληρώνει φόρο χωρίς να έχει αντίστοιχο δικαίωμα σε παροχές, σε μια Free Private City η υπηρεσία και η αμοιβή συνδέονται άμεσα. Και τα δύο συμβαλλόμενα μέρη δικαιούνται να εκπληρώσουν τη σύμβαση, δηλαδή ο φορέας εκμετάλλευσης μπορεί να απαιτήσει την καταβολή της σταθερής εισφοράς από τον πολίτη της σύμβασης, χωρίς επιπλέον χρεώσεις. Με τη σειρά του, ο πολίτης της σύμβασης μπορεί να μηνύσει τον φορέα εκμετάλλευσης για συμμόρφωση με τις συμβατικές του υποχρεώσεις, για παράδειγμα εξασφαλίζοντας ασφάλεια και λειτουργικό σύστημα αστικού δικαίου. Ποιος είναι επί του παρόντος υπεύθυνος για την εταιρεία εκμετάλλευσης ή σε ποιόν ανήκει δεν έχει σημασία για τη λειτουργία του μοντέλου.
Επομένως, μια ελεύθερη ιδιωτική πόλη δεν είναι ουτοπία, αλλά μια επιχειρηματική ιδέα, των οποίων τα λειτουργικά στοιχεία είναι ήδη γνωστά και τα οποία πρέπει να μεταφερθούν σε έναν άλλο τομέα, δηλαδή τη συνύπαρξη. Βασικά, ως πάροχος υπηρεσιών, ο διαχειριστής παρέχει μόνο το πλαίσιο μέσα στο οποίο η κοινωνία μπορεί να αναπτυχθεί ανοιχτά με την έννοια της “αυθόρμητης τάξης”.

Κύρια χαρακτηριστικά της ελεύθερης ιδιωτικής πόλης

Οι ελεύθερες ιδιωτικές πόλεις χαρακτηρίζονται από τα ακόλουθα κύρια στοιχεία:

1. Μια ελεύθερη ιδιωτική πόλη είναι μια κυρίαρχη ή τουλάχιστον ημιαυτόνομη τοπική αρχή με το δικό της νομικό και κανονιστικό πλαίσιο και το δικό της φορολογικό, τελωνειακό και κοινωνικό καθεστώς, καθώς και τη δική της διοίκηση, τις δυνάμεις ασφαλείας και ένα ανεξάρτητο σύστημα επίλυσης διαφορών.
2. Μια ελεύθερη ιδιωτική πόλη διοικείται από μια εταιρεία που λειτουργεί ως κερδοσκοπική επιχείρηση. Εγγυάται στους κατοίκους την προστασία της ζωής, της ελευθερίας και της ιδιοκτησίας έναντι ενός βασικού σταθερού τέλους.
3. Η συμμετοχή και η διαμονή στην ελεύθερη ιδιωτική πόλη είναι εθελοντική.
4. Δεν υπάρχει νομική απαίτηση για είσοδο στην ελεύθερη ιδιωτική πόλη. ο διαχειριστής αποφασίζει για αυτό σύμφωνα με τα κριτήρια και τη διακριτική του ευχέρεια.
5. Κάθε μεμονωμένος κάτοικος έχει συνάψει γραπτή σύμβαση πολιτών με την ελεύθερη ιδιωτική πόλη ή την εταιρεία εκμετάλλευσής της, η οποία ρυθμίζει οριστικά τα αμοιβαία δικαιώματα και υποχρεώσεις. Αυτό περιλαμβάνει τις υπηρεσίες που πρέπει να παρέχει ο φορέας εκμετάλλευσης και το ποσό που πρέπει να καταβληθεί για αυτούς, καθώς και τους κανόνες που ισχύουν στην ελεύθερη ιδιωτική πόλη.
6. Αυτή η Σύμβαση των Πολιτών δεν μπορεί να τροποποιηθεί μονομερώς. αντιπροσωπεύει το «προσωπικό σύνταγμα» κάθε πολίτη της σύμβασης.
7. Επιπλέον, οι συμβαλλόμενοι πολίτες μπορούν να κάνουν ό, τι θέλουν, υπό την προϋπόθεση ότι δεν παραβιάζουν τα δικαιώματα άλλων ή τους άλλους κανόνες που προβλέπονται στη Σύμβαση των Πολιτών.
8. Όλοι οι ενήλικες και νόμιμοι συμβα είναι υπεύθυνοι για τις συνέπειες των ίδιων των ενεργειών τους, όχι της “κοινωνίας” ή του διαχειριστή της πόλης. Εκτός από τις αξιώσεις για συμβολαιακή ή οικογενειακή υποστήριξη, δεν υπάρχει το δικαίωμα διαβίωσης σε βάρος τρίτων.
9. Οποιοσδήποτε κάτοικος μπορεί να τερματίσει τη σύμβαση ανά πάσα στιγμή και να εγκαταλείψει την ελεύθερη ιδιωτική πόλη, αλλά ο διαχειριστής μπορεί να τερματίσει τη σύμβαση μόνο για καλό σκοπό, π.χ. για παραβίαση συμβατικών υποχρεώσεων, όπως η συνεχιζόμενη μη καταβολή του τέλους.
10. Σε περίπτωση συγκρούσεων με την εταιρεία που λειτουργεί την ελεύθερη πόλη, κάθε μέρος δικαιούται να προσφύγει σε ανεξάρτητα (διαιτητικά) δικαστήρια που δεν ανήκουν στον οργανισμό του διαχειριστή της εκμετάλλευσης.

Το βασικό πακέτο του φορέα εκμετάλλευσης, το οποίο πρέπει να γίνει αποδεκτό και πληρωτέο, περιλαμβάνει τις δυνάμεις ασφαλείας και διάσωσης, το νομικό και ρυθμιστικό πλαίσιο, ορισμένες υποδομές και τα ανεξάρτητα δικαστήρια και τα όργανα επίλυσης διαφορών. Για να διασφαλιστεί η εθελοντική συμμετοχή, ιδανικά η περιοχή πρέπει να είναι ακατοίκητη.
Αυτονομία

Προκειμένου να υλοποιηθεί μια ελεύθερη ιδιωτική πόλη, απαιτείται εσωτερική αυτονομία. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα κυριαρχία σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αλλά τουλάχιστον το δικαίωμα να ρυθμίζουμε ανεξάρτητα τις δικές μας υποθέσεις. Η ίδρυση μιας ελεύθερης ιδιωτικής πόλης συνεπώς απαιτεί συμβατική συμφωνία με ένα υπάρχον κράτος. Σε αυτή τη συμφωνία, το Έθνος-Κράτος υποδοχής (Host Nation) παρέχει στην εταιρεία εκμετάλλευσης το δικαίωμα να ιδρύσει την ελεύθερη ιδιωτική πόλη σε μια καθορισμένη περιοχή σύμφωνα με τους συμφωνημένους όρους.
Επομένως, οι ελεύθερες ιδιωτικές πόλεις δεν αντιστοιχούν σε ιδιωτικές νέες πόλεις ή περιφραγμένες κοινότητες που υπόκεινται πλήρως στους νόμους του αντίστοιχου κράτους ή σε αυταρχικές πόλεις-κράτη όπως η Σιγκαπούρη ή το Ντουμπάι, οι οποίες μπορούν να αλλάξουν μονομερώς τους κανόνες ανά πάσα στιγμή. Επίσης, υπερβαίνουν τις ειδικές οικονομικές ζώνες, αλλά αντιστοιχούν σε ανεξάρτητες ειδικές διοικητικές ζώνες, συγκρίσιμες για παράδειγμα με τη σχέση Χονγκ Κονγκ και Κίνας. Τα κράτη μπορούν να έλκονται από μια τέτοια αντίληψη εάν αναμένουν πλεονεκτήματα από αυτήν, όπως και κατά την ίδρυση Ειδικών Οικονομικών Ζωνών. Το να κάνεις τα υπάρχοντα κράτη να εγκαταλείψουν μέρος της κυριαρχίας τους δεν είναι βεβαίως εύκολο έργο. Ωστόσο, αυτή η πορεία φαίνεται ευκολότερη από την αλλαγή των υπαρχόντων συστημάτων “από μέσα” προς μεγαλύτερη ελευθερία, νομική ασφάλεια και αυτονομία.
Ρίξτε μια ματιά στο Χονγκ Κονγκ, τη Σιγκαπούρη ή το Μονακό. Κοντά σε κάθε ένα από αυτά τα κράτη – πόλεις, ένα είδος ζώνης ευημερίας έχει απλωθεί στις γύρω γειτονικές χώρες. Οι κάτοικοί του πληρώνουν φόρους στις γειτονικές χώρες. Επιπλέον, αυτές οι πόλεις-κράτη δημιουργούν πολλές θέσεις εργασίας για τους μετακινούμενους από τις γύρω χώρες οι οποίοι διαφορετικά θα μπορούσαν να παραμείνουν άνεργοι. Αν μια ελεύθερη ιδιωτική πόλη δημιουργείται σε μια προηγουμένως δομικά αδύναμη ή ακατοίκητη περιοχή, τότε το κράτος υποδοχής δεν έχει τίποτα να χάσει παρά μόνο να κερδίσει.
Η από κοινού διαβίωση σε μια ελεύθερη ιδιωτική πόλη βασίζεται σε λίγες μόνο αρχές. Οι κατευθυντήριες αρχές είναι η αυτοδιάθεση και η προσωπική αυτονομία. Ο Χρυσός Κανόνας ισχύει για τη συνύπαρξη όπως εκφράζεται στην παροιμία “Μην κάνεις σε άλλους αυτό που δεν θέλεις οι άλλοι να σου κάνουν”. Επιπλέον, η αρχή do ut des (“δίνω έτσι ώστε να δώσετε”), δηλαδή την αναγνώριση ότι η αξία βασίζεται στην αμοιβαιότητα Τέλος, η αρχή του εθελοντισμού ή της μη-επίθεσης (non-aggression principle) , δηλαδή η προτεραιότητα της εθελοντικής συνεργασίας απο τον εξαναγκασμό και την απαλλοτρίωση, συμπεριλαμβανομένης της απαλλοτρίωσης για φερόμενους καλούς σκοπούς. Προκειμένου να συμμορφωθείτε με αυτούς τους βασικούς κανόνες, μπορούν να εφαρμοστούν ή και πρέπει να εφαρμοστούν αναγκαστικά μέτρα. Οι σοβαρές ή επανειλημμένες παραβιάσεις οδηγούν επίσης στον αποκλεισμό από την ιδιωτική πόλη. Το δικαίωμα να τερματίσετε τη διαμονή σας στην ελεύθερη ιδιωτική πόλη ανά πάσα στιγμή είναι μέρος της ιδέας του εθελοντισμού.
Οι ελεύθερες ιδιωτικές πόλεις περιμένουν τους πολίτες τους να είναι ώριμοι και ανεξάρτητοι. Αυτό περιλαμβάνει την ανάληψη ευθύνης για τον εαυτό του και τους άλλους, την ενίσχυση των οικογενειών και των μικρών κοινοτήτων, καθώς και τη χρήση της φαντασίας και της εφευρετικότητας για την αντιμετώπιση των δυσκολιών. Σε αντάλλαγμα, υπάρχει η χαρά και η ικανοποίηση να είστε σε θέση να κυριαρχήσετε τη ζωή σας με δικές σας προσπάθειες σύμφωνα με τις δικές σας ιδέες. Μακροπρόθεσμα, μια κοινότητα αυτοπεποίθησης, φωτεινών και ρεαλιστικών ανθρώπων θα μεγαλώσει με αυτόν τον τρόπο. Εάν όλοι είναι ελεύθεροι να αποφασίσουν τι θέλουν να κάνουν και πώς θέλουν να ζήσουν, δεν υπάρχει πραγματική ανάγκη για συμμετοχικά όργανα, όπως τα κοινοβούλια. Διατρέχουν πάντοτε τον κίνδυνο να καταπατούνται από ομάδες συμφερόντων ή από την κυβέρνηση για δικούς τους σκοπούς. Η παγίωση της αλλαγής υπέρ της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης σε μια ελεύθερη ιδιωτική πόλη είναι η σύμβαση των πολιτών. Έτσι, οι κάτοικοι μπορούν να συμφωνήσουν σε μια εκπροσώπηση των συμφερόντων τους και, για παράδειγμα, να συστήσουν ένα δημοτικό συμβούλιο. Ωστόσο, ακόμη κι αν το 99% του πληθυσμού συμμετέχει και υποτίθεται οικειοθελώς στην ψηφοφορία με πλειοψηφία, το σώμα αυτό δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλλει τις ιδέες του στο άλλο 1%, που δεν θέλει να έχει καμία σχέση με αυτό. Αυτό είναι ακριβώς το σημείο στο οποίο τα κρατικά συστήματα αποτυγχάνουν τακτικά: τη μακροπρόθεσμη εγγύηση της ατομικής ελευθερίας.
Η αξίωση κέρδους του διαχειριστή της πόλης έχει κεντρική σημασία. Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι η επιδίωξη του κέρδους είναι ανήθικη και προτιμούν να μην έχουν καμία σχέση με αυτό. Δεν αναγνωρίζουν ότι δεν υπάρχει καλύτερο κίνητρο για την καλύτερη αξιοποίηση των σπάνιων πόρων. Διασφαλίζει επίσης τη διαφάνεια. Ο διαχειριστής μιας ελεύθερης ιδιωτικής πόλης θέλει να κερδίσει χρήματα, αυτό είναι σαφές. Αλλά ποια είναι τα κίνητρα και οι λογικές των πολιτικών; Σχεδόν κανείς δεν πιστεύει ότι οδηγούνται αποκλειστικά από το ενδιαφέρον τους για το κοινό καλό. Το κίνητρο της συνάντησης με τους προέδρους και τους βασιλιάδες ως αρχηγοί κρατών, επιδιώκοντας την αναγνώρισή τους με την ανακοίνωση σχεδίων παγκόσμιας διάσωσης στα Ηνωμένα Έθνη, που είναι προεξέχουσες και ασκούν εξουσία πάνω στους ανθρώπους – όλα αυτά τα πράγματα παίζουν δεύτερο ρόλο στο κέρδος. Φυσικά, τέτοιες εκτιμήσεις θα είναι επίσης ανησυχητικές για τον διευθυντή της πόλης ή τον δήμαρχο που ορίζεται από τον φορέα εκμετάλλευσης. Αλλά τελικά πρέπει να κάνει ό, τι είναι καλό και κερδοφόρο για την επιχείρηση που λειτουργεί και επομένως δεν μπορεί απλώς να αλλάξει τους κανόνες (οι πελάτες θα φύγουν), να συμμετάσχουν σε διεθνείς οργανισμούς, να συμμετάσχουν στο διεθνές τσίρκο διασκέψεων ή να καλούν συχνά διάσημες προσωπικότητες (επιπρόσθετες δαπάνες για “πομπές” χωρίς μετρήσιμη τιμή). Το σύστημα κινήτρων είναι επομένως πολύ διαφορετικό από αυτό ενός πολιτικού στα συμβατικά συστήματα. Εκεί ο πολιτικός μπορεί να επιδιώξει τα περιγραφόμενα προσωπικά συμφέροντα για να αυξήσει τη φήμη του σε βάρος των πολιτών, ενώ ο επικεφαλής της διοίκησης μιας ελεύθερης ιδιωτικής πόλης δεν μπορεί για τους προαναφερθέντες λόγους.
Αντίθετα, ο ανταγωνισμός και η απαίτηση να μετατραπεί σε κέρδος αναγκάζει τον φορέα εκμετάλλευσης μιας ελεύθερης ιδιωτικής πόλης να βελτιώνει μόνιμα το προϊόν του και να βελτιστοποιήσει τη χρήση των πόρων. Κάθε απόφαση που παίρνει έχει άμεσες συνέπειες. Αυτό αυξάνει την ικανοποίηση των κατοίκων ή την μειώνει με μέτρα περικοπής κόστους; Με άλλα λόγια: θα προκύψουν τελικά υψηλότερα έσοδα από τα έξοδα; Εάν ναι, πραγματοποιείται κέρδος και αυξάνεται η αξία της επιχείρησης του Free Private City. Εάν όχι, το μέτρο πρέπει να αντιστραφεί ή να βελτιωθεί. Η αποτελεσματικότητα αυτή δεν θα επιτευχθεί ποτέ από τα δημόσια κρατικά συστήματα.

Πώς μπορεί να μοιάζει η ζωή στις ελεύθερες ιδιωτικές πόλεις;

Οι καινοτόμοι πάροχοι υπηρεσιών όπως το Uber ή το Airbnb δεν απαγορεύονται, αλλά είναι κάτι το φυσικό. Υπάρχουν ιδιωτικοί επιχειρηματίες που καλύπτουν όλα όσα έχουν ζήτηση, από νοσοκομεία, σχολεία και νηπιαγωγεία έως τη συλλογή αποβλήτων. Εάν είναι επιθυμητό, οι κάτοικοι μπορούν να ασφαλιστούν ιδιωτικά ενάντια σε όλα τα ενδεχόμενα της ζωής ή να δημιουργήσουν ομάδες αυτοβοήθειας, είτε για προστασία από ασθένειες, θάνατο, ανάγκη φροντίδας ή ατυχήματα. Οι αυτοκινητόδρομοι, τα λιμάνια και τα εμπορικά κέντρα κατασκευάζονται και λειτουργούν από τους επενδυτές. Ο καθένας μπορεί να προσφέρει νέα προϊόντα και υπηρεσίες χωρίς άδεια ή εξουσιοδότηση και να πληρωθεί σε οποιοδήποτε επιθυμητό νόμισμα. Υπάρχει επίσης ζήτηση για τους ανειδίκευτους εργαζόμενους – λόγω έλλειψης κατώτατων μισθών. Φτηνά προϊόντα μπορούν να εισαχθούν από όλο τον κόσμο επειδή υπάρχει ελεύθερο εμπόριο και συνεπώς δεν υπάρχουν τελωνειακοί δασμοί. Νέα φάρμακα και μέθοδοι θεραπείας είναι διαθέσιμα σε κάθε ενήλικα που θέλει να τα δοκιμάσει με γνώση του δυνητικού κινδύνου. Τα περιβαλλοντικά όρια ισχύουν μόνο για αληθινά επικίνδυνα προϊόντα και διεργασίες, όπως καθορίζονται από σοβαρή επιστημονική έρευνα. Υπάρχει ελευθερία λόγου, ακόμη και μια ορισμένη θρησκεία μπορεί να επικριθεί, και πλήρη ελευθερία της σύμβασης. Τα τσιγάρα είναι και πάλι διαπραγματεύσιμα και διαφημίζονται χωρίς άσχημες προειδοποιήσεις. Οι ηλεκτρικές σκούπες υψηλής απόδοσης και οι κεφαλές ντους είναι διαθέσιμες, ακόμη και οι παλιομοδίτικες λάμπες (στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι συμβατικοί λαμπτήρες απαγορεύονται σήμερα). Η πόλη έχει τους δικούς της κανόνες μετανάστευσης. Μπορεί να αποβάλει όποιον γίνεται εγκληματίας ή, για παράδειγμα, προκαλεί ενοχλήσεις, διότι μεταδίδει την υπεροχή θρησκευτικών δογμάτων πάνω στους κανόνες της πόλης. Λόγω αυτής της θετικής επιλογής, οι συμβολαιακοί πολίτες δεν χρειάζονται θεώρηση βίζας για τα περισσότερα κράτη. Οι ελεύθερες ιδιωτικές πόλεις που ανήκουν στον ίδιο φορέα εκμετάλλευσης ή συνδέονται με άλλο τρόπο έχουν επίσης έναν παγκόσμιο αριθμό έκτακτης ανάγκης καθώς και προξενεία στο εξωτερικό, στους οποίους οι συμβασιούχοι πολίτες βοηθούνται σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.
Το έγκλημα και ο βανδαλισμός σπάνια υπάρχουν, μπορείτε ακόμη και να αφήσετε τα παιδιά σας έξω στους δρόμους τη νύχτα χωρίς να ανησυχείτε γι ‘αυτά. Οι κοινωνιολόγοι, οι πολιτικοί επιστήμονες, οι ιστορικοί τέχνης και άλλοι επιστήμονες των ανθρωπιστικών επιστημών, οι οποίοι συνήθως εδρεύουν στη δημόσια διοίκηση και στις ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από το κράτος, επίσης σπανίζουν Δεδομένου ότι οι σπουδές τους πρέπει να πληρώνονται από τους ίδιους, γενικά προτιμούνται τα μαθήματα κατάρτισης που υπόσχονται την προοπτική πραγματικής ζήτησης από τους πελάτες. Ορισμένες εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων των γνωστών ονομάτων, δεν κατάφεραν να εγκατασταθούν εδώ. Δεν υπάρχουν ούτε νέοι νόμοι που να μπορούν να επηρεαστούν προς όφελός τους ούτε δεξαμενές επιδότησης που μπορούν να αξιοποιηθούν.
Ο πολιτικός ακτιβισμός, ο ιεραποστολικός ζήλος, οι διανεμητικοί αγώνες και η ανάδευση των κοινωνικών ομάδων μεταξύ τους έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Οι συμβατοί πολίτες σέβονται τις διαφορετικές απόψεις και εκτιμήσεις του άλλου. Οι άνθρωποι είναι και πάλι υπεύθυνοι για τη φροντίδα των ίδιων και έχουν αυτομάτως πιο αυτοπεποίθηση, είναι πιο σταθεροί και πιο ρεαλιστικοί στις εκτιμήσεις τους.

Μετά από δύο γενιές το αργότερο, οι ελεύθερες ιδιωτικές πόλεις θα είναι πλουσιότερες, πιο ελεύθερες και πιο ειρηνικές από ό, τι γνωρίσαμε μέχρι τώρα.

0